Geen vis, geen hengel, maar mobieltje
14 mei 2007
In de discussie over de kracht van ontwikkelingshulp, is het al heel wat als je zegt dat we geen vis moeten geven maar een hengel. Daarmee wordt dan bedoeld dat we mensen kennis en hulpmiddelen moeten verschaffen en hen zo in staat te stellen beter voor zichzélf te kunnen zorgen. De hengel als metafoor van het heft in eigen hand nemen. Uit recent onderzoek blijkt dat vissers in ontwikkelingslanden een geweldige sprong kunnen maken door mobieltjes te gebruiken. The Economist (12 mei 2007) beschrijft het onderzoek van Robert Jensen (“The Digital Provide: Information (technology), market performance and welfare in the South Indian fisheries sector). Hij heeft ontdekt dat het gebruik van mobieltjes vissers in staat stelt om keuzes te maken op welke markt ze hun vangst willen aanbieden. Gezien de bederfelijke aard van hun waar is het maken van deze keus cruciaal: als je op de markt met het grootste aanbod terechtkomt (waar dus de prijs laag is), heb je geen tijd meer om een alternatief te zoeken. Het mobieltje biedt een keuzemogelijkheid die leidt tot betere prijzen en een winststijging met ca 8% voor de vissers. Ook werden prijsschommelingen gereduceerd en gingen de prijzen voor de consument met gemiddeld 4% omlaag. Bovendien hoefde er in tegenstelling tot daarvoor geen vis meer te worden “doorgedraaid”. De beschikbaarheid van informatie, leidde dus tot voordelen voor alle betrokkenen.
De bevindingen zijn geheel in lijn met voorbeelden die wij in ons “Base of the Pyramid”-werk al vaker hebben genoemd. Denk aan ITC e-choupals, Grameen phone etc. Misschien moet telefonie in ontwikkelingslanden onderdeel worden van de Ministeries van Landbouw en Visserij?
Deel dit artikel via :
Er zijn geen reacties op deze blog
Jouw reactie
