Wat is de Wat
7 augustus 2007
Soedan en Darfur zijn veel in het nieuws. Maar wellicht door het lezen van dit boek had ik de afgelopen tijd het gevoel nog meer artikelen en opinies te zien. Bijvoorbeeld in Elsevier nummer 30 (dd 28 juli) “Nutteloos olie-activisme” wordt betoogd dat Shell en BP Soedan mijden onder druk van actiegroepen. Aziatische bedrijven zijn massaal in het gat gesprongen dat de Westerse bedrijven achterlaten en de mensenrechten worden niet geholpen, zo wordt in het artikel gesteld. Een van de in het artikel genoemde organisaties die oproept geen zaken te doen in Soedan is het Brits-Amerikaanse Sudan Divestment. Valentino Achak Deng steunt deze organisatie kennelijk, want op diens site noemt hij divestment een van de 10 dingen die voor Soedan kunnen worden gedaan. Maar er is ook kritiek op deze aanpak. Doordat Aziatische bedrijven de plaats innemen van Westerse ondernemingen wordt de mensenrechtensituatie eerder slechter dan beter. Elsevier noemt het Nederlandse IKV Pax Christi dat zich om die reden openlijk heeft gekeerd tegen de campagne van Sudan Divestment.
Een soortgelijke discussie speelt rond de betrokkenheid van Steven Spielberg bij het Chinees Olympisch Comité (zie FD van 31 juli “Spielberg spreekt Peking aan op Darfur). Sudan Divestment vindt dat hij zijn rol als adviseur moet neerleggen omdat China de belangrijkste financier van milities in Darfur zou zijn (de Chinese oliemaatschappij CNPC is de grootste buitenlandse investeerder in Soedan). 60% tot 80% van de opbrengst van olie in dat land gaat volgens Sudan Divestment naar militaire middelen die worden ingezet in Darfur. Spielberg stelt echter dat hij probeert de Spelen te gebruiken om China meer te betrekken bij de situatie in Darfur. Een strategie van engagement dus, in plaats van terugtrekking. Volgens het FD ziet ook Jan Pronk, voormalig VN gazant voor Soedan, meer in het aanspreken van de Chinese oliemaatschappij op de rol als financier van het regime, dan in het terugtrekken van fondsen en investeringen.
De keuze voor engagement zou ook de mijne zijn. De kunst is om het gedrag van betrokken partijen te veranderen. Weglopen en de ruimte bieden aan derden, die minder eisen stellen gaat de noodzakelijke verandering niet brengen. Een actieve rol spelen is gecompliceerder, risicovoller en duurder, maar volgens mij ook waardevoller. Meer beleggers zouden dan ook juist deze strategie moeten volgen. Durf te investeren in bedrijven die duurzaamheid nog niet omarmd hebben, en lastige situaties “met de mantel der liefde” bedekken om korte termijn gewin veilig te stellen. Door actief engagement moeten die bedrijven dan worden aangezet hun standaarden te verhogen en duurzaamheid te omarmen. Een dergelijke strategie zou een goede duurzaamheidspremie (incentive) opleveren. De meeste duurzame beleggers richten zich nu op uitsluiting, of op “best in class”. Maar verdient de strategie van actieve engagement bij “niet-duurzame” bedrijven niet meer aandacht en steun? De ministers Verhagen en Koenders zijn van plan nog dit jaar een bezoek aan Soedan te brengen. Ben benieuwd tot welke inzichten hun bezoek zal leiden……
Deel dit artikel via :
Reacties op deze blog
Er zijn geen reacties op deze blog